Vindurinn Vargur
var dag einn svo argur
að flestu um koll hann blés, fúff!
Hann felldi niður staura
sem klessu litla maura.
Já, ljótt hafði Vargur fés.
Og Vargur blés meira,
þið þurfið að heyra
hve hrikaleg hljóð hann gaf, fúff!
Og logninu svo blíða
hann líka reyndi‘ að stríða
en lognið það bara svaf.
Trylltist nú Vargur
sem áður var argur
en nú var hann orðinn ær, fúff!
Um koll hann feykti húsum,
mönnum bæði‘ og músum,
bæði nær og fjær!
Nú Vindurinn Vargur
ei lengur var argur,
sem sprungin blaðra var, púff…
Hann datt niður dauður
eins og svartur sauður,
nú vaknaði lognið þar!
–Höf. Óþekktur